Το πρώτο όνειρο

Είναι βράδυ της 28 Δεκεμβρίου το απόγευμα εκείνης της μέρας το πέρασα μαζί της δεν ήμασταν μαζί αλλά ήτανε χαλιά και κάθισα για να την παρηγορήσω.Ήταν ένα απόγευμα τόσο ήσυχο μόνο την κρατούσα αγκαλιά και την κοιτούσα στα μάτια .

Ήτανε περίπου τρεις τα μεσάνυχτα όταν ξύπνησα και άρχιζα να γράφω το όνειρο το πρώτο που είδα μαζί της και ξεκίνησα να γράφω. Μπορεί να είναι λίγο ακραίο αλλά αυτό είναι ωραίο στα όνειρα δεν υπάρχουν όρια στην φαντασία .

 Ένα δωμάτιο μέσα εγώ μόνος βλέποντας τηλεόραση  και να ρίχνω ματιές έξω σε ένα τοπίο από αυτά το πολύ όμορφα που λες υπάρχει τέτοιο μέρος και αν ναι που, και καθώς σκεφτόμουν την βλέπω να μπαίνει μέσα  και να με χαιρετάει να χαμογελάει και στα μάτια μου η ίδια χαρά ενός ενθουσιασμού όπως εκείνου όταν θα δεις ένα ωραίο λουλούδι η κάτι ξεχωριστό.Αυτό ναι κάτι ξεχωριστό να κάθεται δίπλα μου και απλώς να κοιτάμε ο ένας των άλλον στα μάτια και τα μάτια της να είναι τόσο λαμπερά και υπέροχα σε συνδυασμό με το τοπίο πίσω . Είμαι στον παράδεισο λέω από μέσα μου και στα ξαφνικά την βλέπω να με πλησιάζει και τα μάτια της να λάμπουν ποιο πολύ από ποτέ και η έκφραση του προσώπου της να με στιγματίζει.Και τελικά την φίλησα για πρώτη φορά υπέροχοι στιγμή τα συναισθήματα ήταν τόσο αληθινά όπως θα ήταν και στην πραγματικότητα
Εκεί κόβετε το όνειρο το ταξίδι ήταν ωραίο αλλά αυτή είναι η μαγεία να φαντάζεσαι μετά πως θα  ήταν η συνέχεια αν αυτός ο μικρός θόρυβος σε ξυπνάει από κάτι τόσο δυνατό που κρατάει μονάχα λίγα δευτερόλεπτα όπως λένε αλλά για τον καθένα μας ίσως να κρατήσουν για πάντα.